Gespreid laken

Een cel op een spreadsheet, meer zijn we niet.
“Der Tod eines Menschen: das ist eine Katastrophe.
Hunderttausend Tote: das ist eine Statistik!”, Kurt Tucholsky.

Een paar jaar geleden sprak ik een recruiter-detacheerder over mensen en hun kosten.
Ik was op dat moment bezig uit de lappenmand te kruipen en was met een afkoopsom op zak bij een bedrijf weggegaan.
De recruiter wist me te vertellen dat iedere werknemer binnen een bepaalde organisatie op een lijst staat, te vergelijken met een Excel-sheet.
De meeste werknemers zijn groen gekleurd, een enkeling staat in het rood, zij zijn ziek of zitten niets te doen op de bank omdat het werk op is.
Met de groenen gaat het prima, ze krijgen hun salaris, hun kerstpakket en af en toe een bedrijfsfeest.
De roden, die moeten zich zorgen maken.
Bij hun naam staat een getal, dit is het bedrag wat het kost om van ze af te komen.
Als het aantal bankzitters te hoog wordt, kan het lastig worden voor een detacheerder.
Men wil die bedrijfjes dan wel eens laten ploffen.
Zo mocht ik het al een paar keer mee maken dat een detacheringsbureau waar ik voor werkte ‘failliet’ ging en mijn contract werd overgenomen door een zusterorganisatie zodat ik mijn werkzaamheden gewoon voort kon zetten.

En het gaat niet alleen om werkgevers, alles en iedereen heeft er mee te maken.
Kijk maar even hier naarEdward Ivey is synoniem geworden voor die kosten-baten analyse ten gunste van het bedrijf.
Deze miscalculatie heeft General Motors uiteindelijk een paar miljard gekost.

Een cel op een spreadsheet, meer zijn we niet.
Vaak is het handig om een groep cellen te verzamelen en een eigen organisatie te beginnen.
Een patiëntenvereniging, een vakbond of een bond voor autorijders.
Bij monde van hen is er vaak meer te bereiken.
Het is alleen wel raadzaam om te waken dat ook bij die organisaties men niet verwordt to een cel op een spreadsheet.

Ballotagecommissie

‘Incapabele ouders verplicht aan de anticonceptie’, is te lezen.
In 1987 was ik in Zweden, wat een mooi land.
Mijn Zweeds was op dat moment niet op zijn best, maar uit de krantenkoppen die ik toen las kon ik wel duidelijk opmaken dat er een flinke rel bezig was.
De verplichte sterilisatie voor mensen met een sociale achterstand was tot 1976 gewoon in de wet vastgelegd.
Tot een paar jaar geleden was dit zelfs nog verplicht bij geslachtsveranderende operaties.

Nu wil een Rotterdamse (CDA) wethouder de anticonceptie gaan invoeren voor mensen van wie wordt vastgesteld dat zij niet in staat zijn om voor kinderen te zorgen.
Minder drastisch dan sterilisatie, maar toch.

Wie gaat dit nu bepalen en wat zijn de criteria?
In Zweden, en diverse andere landen, was een laag IQ al voldoende om er voor te zorgen dat de knip er in ging.
In Groot Brittannië werd Alan Turing “geholpen” vanwege zijn homoseksualiteit.
Dat hij tijdens de oorlog grootse daden had verricht mocht niet baten.

Als dit plan doorgang vindt, voorzie ik problemen met mensenrechten waar een discussie over Zwarte Piet bij in het niet valt.

Wereldorde

Mijn vorige blog teruglezend moet ik concluderen dat ik het chaotisch heb geschreven.
Ik haal hem niet weg, het is namelijk iets wat me raakt.

Wat ik al een eeuwigheid mis is de medemenselijkheid van diverse kanten.
Of het nu gaat het over dictaturen, kinderfeestjes, zorgverzekeringen, vloggers of dierenmishandeling.
En de kortzichtige reacties van mensen die partij hebben gekozen voor iets of iemand.
Een kinderombudsman wordt voor alles wat vies en voos is uitgemaakt om een onwelgevallige stelling.
Vloggers worden bedreigd of bedreigen zelf dat het een lieve lust is.

Men is tegen stierenvechten in Spanje, maar zodra er hier iets over Zwarte Piet gezegd wordt, is ook het stierenvechten aldaar ineens cultureel erfgoed.
Zo gaat het ook over onverdoofd slachten, kindbruidjes, weer die Zwarte Piet en alle brandhaarden in de wereld.
Heeft Rusland de MH17 neergehaald of toch Oekraïne?
Voor wie moeten we kiezen in Yemen, Mali, Syrië of Turkije?

En ik denk iedere keer maar weer aan één ding, wie verdient er geld aan?
Sint Nicolaas is eigenlijk maar een Nederlandse miljoenen-industrie waar de middenstand niet graag van af wil.
Het risico dat dit besmet raakt met een discussie over huidskleur en racisme wil men koste wat kost uit de weg gaan.
Men doet iedere keer weer concessies die bij weer een andere partij verkeerd kunnen worden opgevat.
Het is niet goed of het deugt niet, ik ben blij niet in een winkel te hoeven werken.
En al helemaal niet als Zwarte Piet het risico te lopen voor racist te worden uitgemaakt of als Roetveeg/Stroopwafel-Piet als NSB’er te worden neergezet.

En dan, lees dit stukje even, Turkije die hoogopgeleide vluchtelingen voor zich zelf houdt.
Hier in Nederland en de Europese Unie wordt er voornamelijk gesproken over de krenten die Turkije uit de pap heeft gehaald en de rotzooi hier naar toe stuurt.
Schandelijker is echter hoe ook hier weer met die mensen wordt omgesprongen als zijnde vee in een grote koehandel.
IS en dat soort organisaties worden er bij gehaald.
Mensen worden met een schaaltje Skittles vergeleken waar één of twee giftige tussen zitten.
En dus moet het hele schaaltje maar weggegooid worden.
Ondertussen werd er gewoon zaken met IS gedaan.

De Koerden worden op grote schaal uitgemoord en de wereld kijkt toe.
Turkije, Syrië, Iran en diverse ander landen in de omgeving blokkeren iedere mogelijkheid om dit volk een eigen leven te laten leiden.
Er zijn meer Koerden in de regio dan dat er inwoners in de Benelux wonen.
De gasleiding van Qatar zou door dit gebied moeten lopen, biljoenen kubieke meters gas moet door Koerdisch gebied stromen.
Daar valt veel aan te verdienen.
Als daar 35 miljoen Koerden minder voor rond kunnen lopen zijn er genoeg partijen die er aan mee willen werken, ook in Nederland, zelfs in Nederland.

Ik ben blij dat ik in Nederland kan wonen en werken, futiliteiten als Zwarte Piet negeren of me boos maken over kindbruidjes die oogluikend, maar steeds meer zichtbaar, worden toegestaan.
Morgen eet ik gewoon mijn boterham en heb een dak boven mijn hoofd wat binnenkort wordt geïsoleerd.

En ook ik ben een product, ik lever geld op bij de winkel, bij de bank, de verhuurder.
De zorgverzekeraar en apotheek pikken hun graantje mee.
Het liefst een recept in twee etappes ophalen, is twee keer de uitlegpremie die geïnd kan worden.

Ik heb weer een blog geschreven die chaotisch verloopt, het past wel bij het moment waar in we leven.

Roeren

Vandaag lees ik dat meisjes van rond de veertien jaar, of jonger, getrouwd zijn met mannen die minstens twee keer zo oud zijn.
Enkele honderden van dit soort kindbruidjes bevinden zich op dit ogenblik in Nederland.
En er wordt niets aan gedaan, een roepende in de woestijn daargelaten.
Allerlei organisaties buigen zich er over hoe dit culturele fenomeen zo goed mogelijk verpakt kan worden.
Bescherming van de kinderen is blijkbaar het laatste waar men aan denkt.
Ook hier kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de organisaties deze mensen als product zien waar mee te handelen valt en op verdiend kan worden.

Bij de culturele verrijking van ons land dacht ik aan kleding, muziek en kunst of eten.
De exotische mensen werden buren of collega’s.
Het was een melange met herkenbare identiteiten.
Waarbij van alles het beste naar voren werd geprobeerd te halen.

Ergens in mijn beleving van de afgelopen jaren heb ik iets gemist.
De culturele verrijking is van een geurige melange verworden tot een, met de staafmixer kapotgeslagen brei.
Het nadeel van het mixen van diverse identiteiten is wel dat er iedere keer weer een polariserende schifting plaatsvindt bij gebrek aan een emulgerende organisatie.
Hoe harder men de taart van diversiteit door elkaar gaat roeren, hoe onsmakelijker dit prakkie gaat worden.

Zelfbevlekking

Bijna zes jaar geleden had een aardige meneer het idee opgevat om in het winkelcentrum van Emmeloord een leegstaand pand te gebruiken voor een goed doel; ‘Het Glazen Huis Noordoostpolder’ werd gestart.
Voor de techniek mocht ik een steentje bijdragen.
De doelstelling was om in enkele dagen tijd € 100.000 binnen te halen.
De bassist van een band waar ik destijds het geluid bij deed, wist me te vertellen dat zoiets op Urk binnen een avondje collecteren al ruimschoots werd gehaald.
Zonder veel poespas gooit men bijna anoniem een fors bedrag in een pot, en het wordt geregeld.

Ik probeer me nog steeds voor de geest te halen welk goed doel er aan het glazen huis gekoppeld was, ik kan er niet op komen.
Wel weet ik dat diverse bedrijven en polderprominenten voorop stonden om gezien te worden.
Ook het publiek kwam in groten getale bijeen.
Het leek wel één groot feest.
Dat het glazen huis naast een grand café stond telde zeker mee.
Uiteindelijk werd er ruim € 66.000 opgehaald.
Door de dingen die ik tijdens en na het gebeuren zag, bobo-geneuzel en flessen champagne, besloot ik het hele feest voor gezien te houden en me er niet of nooit meer mee te bemoeien.

Vandaag is de parade ‘IEDER1’.
En hoewel er geen geld in bakken gedeponeerd hoeft te worden, is toch ‘prominent Nederland’ bezig om gezien te worden.
En iedere keer weer erger ik me, tegen beter weten in, groen en geel aan dit soort acties.
‘Kijk mij eens goed zijn’
Al dan niet met flyers, vlaggen en jasjes.
Voor wie de actie bedoeld is en was?
Misschien dat een enkeling het mee krijgt dat er voor ze gezongen en gelopen wordt.
Zullen ze er beter van kunnen slapen?

Grabbelton

In maart mogen we weer naar de stembus.
Met de verkiezingen in zicht ga ik weer eens nadenken.
Zou ik misschien vaker moeten doen, maar dat terzijde.
In mei 1986 waren de Tweede Kamer verkiezingen.
Maanden eerder was de campagne in alle hevigheid losgebarsten:
Laat Lubbers zijn karwei afmaken“, in april was Tsjernobyl ontploft.
En de herziening van het sociale zekerheidsstelsel.
Maar ook andere dingen telden mee, zoals 48 x nee en onze jongens die gediend hadden in Libanon.
Ik las teksten van Molly Geertsema.

Een leraar van de MTS waar ik op dat moment als broekie op zat, stelde dat wij als aspirant-kiezers een verantwoordelijke taak op ons hadden gekregen.
De toekomst lag in onze handen en daarom moesten we goed nadenken over onze keuze.
De Partij van de Arbeid was dan ook de meest vanzelfsprekende keuze die we volgens hem moesten maken.
Dit was behoorlijk tegen mijn zere been, dit kon hij niet menen.
Als leraar had hij hier niets over te zeggen, zei ik hem, ik was liberaal.
Dat was weer tegen zijn zere been.
Of ik maar niet meer in zijn lessen wilde verschijnen.
Een maand voor de verkiezingen verliet ik de MTS, om er nooit meer terug te keren.

Nu, 30 jaar later, denk ik er wel eens aan terug.
Ik voel me nog steeds liberaal, maar heb ook wel sociale gevoelens.
Sta ook achter sociaal-cultureel-werk wat best wel commercieel gesponsord mag worden.
Subsidie moet een vangnet zijn, niet een hangmat.
Vrijheid moet voor iedereen zijn, zonder beperkingen op te leggen aan anderen of andersdenkenden.
Blijkbaar is het hebben van liberale én sociale gevoelens zo ambivalent dat bijkans de dwangbuizen uit de kast getrokken worden als je deze gevoelens uit.

En of het geholpen heeft?
Lubbers mocht zijn karwei afmaken, Tsjernobyl is een spookstad en ergens in den lande liggen een paar Tomahawks te wachten.
Onze jongens kwamen terug uit Libanon en Willem Jacob Geertsema overleed een paar jaar later op 72 jarige leeftijd.

In maart mogen we weer naar de stembus, kiezen uit het beste tussen alle tegenstrijdigheden.

Buurten

Hij stapt naar buiten en kijkt om zich heen.
Even naar links, even naar rechts.
Peukie in zijn tandeloze mond.
Zijn snor geel van de nicotine.
Ah, de auto staat er, er op af.
Via de poortdeur stapt hij de achtertuin in, zo naar binnen.
Aan het bier.
Als de koelkast leeg is dan gaat hij, uren later, weer naar huis.

Dit ritueel herhaalt zich iedere dag.
Als ze er niet zijn, dan gaat hij naar de volgende, het lukt hem altijd wel.
Zodra hij naar buiten loopt sluipen sommigen heimelijk naar binnen.
Geen zin in.

Ons slaat hij over.
Wij hebben geen bier.
En we roken niet.
Lekker rustig.

Geldkraan

Jaren geleden ving ik een gesprek op; “Dit land heeft vijftien miljoen inwoners, dat zijn vijftien miljoen kansen.”
Oplichters en mensen die er wat makkelijker over denken, ze zijn overal.

Ik ben een voorstander van een georganiseerde overheid, een gecontroleerde overheid, zonder vriendjespolitiek.
Openbaar vervoer, gezondheidszorg en bedrijven ten algemenen nutte maar ook justitie en defensie, laat het aan de overheid over.
De regels op de aanbesteding moesten er voor zorgen dat er gelijke kansen kwamen voor het bedrijfsleven om aan een (overheids)project mee te mogen doen, hoe anders ging het.
De Parlementaire enquête naar bouwfraude bracht aan het licht dat er onderling zoveel is afgesproken, dat dit de belastingbetaler enorme sommen geld heeft gekost.

In het buurt en clubhuiswerk viel het me op dat er altijd wel mensen waren die er wat makkelijker over dachten.
“Ah joh, dat is toch subsidiewerk.”
Er werd wat makkelijker omgegaan met het biertje wat niet werd betaald, of het avondje karten als er niets kapot werd gemaakt, ik noemde het al een keer.
Die ‘Ah joh’ factor kom ik overal tegen.
Als onze jongens na een oefening of een missie in een ver weg gelegen zandbak hun nek uitgestoken te hebben, terug komen op de kazerne willen ze niet veel, een warme douche en rustig bijkomen.
Mijn collega’s zitten er boven op zodat het kraantje van de douche niet de goudprijs krijgt.
Als tekenaar heb ik er gelukkig niet zo veel mee te maken.
Ik teken het kraantje of het stopcontactje op de juiste plek, aan de bedrijven om dit voor de juiste prijs te doen.

Mens

Ik ben racist en seksist.
Niet omdat ik zo nodig moet, maar de mens duwt me nu eenmaal die hoek in.
Ik ben voor vrijheid van blank en zwart, man en vrouw.
Ik ben voor een vrij en zelfstandig Koerdistan en de Molukken of de Westelijke Sahara.
Zo ook voor vrijheid van mannen en vrouwen, met welke seksuele voorkeur dan ook.
Zet er iets over op internet en de tegenstanders van die vrijheid of zelfstandigheid buitelen over elkaar heen.
Ik ben geen voorstander van een voorkeursbehandeling op basis van etnische achtergrond of X en Y chromosomen.
Laat de beste voor een bepaalde baan die baan ook krijgen.
Dames die het leger in gaan, prima.
Dames die het leger in gaan en op de hindernisbaan een opstapje of trapje mogen gebruiken, tjaa.
Het maakt me seksist.

Een allochtonen- of vrouwenquotum?
Ik ben er geen voorstander van.
Neem ze aan omdat ze de beste zijn op die plek.
Neem ze aan als mens.

Controle

Volgend jaar in december, ik schreef het al eens, is het twintig jaar geleden dat ik met een rotklap van een werktrap aflazerde.
Er lag olie op een trede en het had niet veel gescheeld of de val was dodelijk geweest.
Mede vanwege de impact welke dit ongeval op me had, zocht ik hulp in de vorm van een psycholoog.
Alles werd er bij gehaald, vanaf mijn jonge jeugd tot hoe ik nu in het leven stond.
Ik ga niet al mijn blogs hier herhalen, er is genoeg gebeurd.

Na een tijd bij huis gelopen, of liever gezegd, gestrompeld te hebben, werd er via de voorganger van het UWV, het GAK, een re-integratietraject gestart.
Ik mocht weer naar school om in de ICT mijn heil te zoeken.
Een jongedame van het re-integratiebureau kwam langs om alles te regelen.

We maken even een sprongetje opzij.
Want ongetwijfeld kennen we de ESF fraude nog wel in de periode 1999-2001.
Kijk hier maar even; NRC: arbeidsvoorziening-verdacht-van-fraude-met-subsidiegeld
Of hier; FTM: ad-melkert-esf-subsidies
Voorbeelden te over.
De dag dat ik me meldde op het schoolplein, kreeg ik te horen dat het hele verhaal niet doorging vanwege deze subsidiefraudes.

We doen een sprongetje opzij en komen weer bij de jongedame uit van het re-integratiebureau.
Ze was ergens in de twintig, zag er leuk uit en vertelde bij tijd en wijle van alles over haar leven.
Ook mijn toenmalige partner viel het wel op, vrouwen hebben blijkbaar een extra voelspriet hier voor.
De jongedame bleek een flink pak papier bij zich te hebben.
Ze vertelde me dat dit mijn dossier was, samengesteld in overleg met of misschien zelfs door het GAK.
Alles uit mijn medische verleden stond er in, alles.
Het was nog niet zo erg geweest als ze zich enigszins professioneel had gedragen.
Ze vertelde dat het thuis niet helemaal goed ging, ook haar vader lag op sterven.
Gaandeweg de periode dat ze als re-integratiemedewerker met me aan de slag was liep dit best wel uit de hand; het traject werd gestaakt om door een ander bureau te worden overgenomen.
Via dit bureau ben ik uiteindelijk CAD-tekenaar geworden.
De jongedame, kreeg ik een keer te horen, is bij het re-integratiebureau weggestuurd, men kon niet met haar werken
Bij een bezoek aan de huisarts heb ik gevraagd of het normaal was dat een ieder met mijn patiëntendossier kon rondlopen, het was absoluut niet wenselijk, werd me gezegd, misschien zelfs niet toegestaan.

We zijn ruim vijftien jaar verder.
De MIVD en AIVD hebben me door de mangel gehaald, ik heb een vaste baan bij de rijksoverheid.
Alles koek en ei dus.
Maar toch…
Op dit ogenblik is er sprake van een nieuwe wet over het elektronisch patiëntendossier welke door de verzekeraars volledig mag worden ingezien.
Ook de soevereiniteit is in het geding nu er een wet is aangenomen waarin iedereen automatisch donor is tenzij men dit aangeeft niet te willen.
Ik had in 2008 niet kunnen vermoeden dat dit blogje sneller dichterbij kwam dan verwacht.
Hoe lang gaat het duren voor we bij ieder bezoek aan de sportschool beloond worden en bij de snackbar gestraft?
En hoe ver zijn we verwijderd van het Soma-paradijs nu er steeds meer van die soevereiniteit wordt afgesnoept?